O mnie

Moja droga nie zawsze była oczywista. Kiedyś myślałam, że moim miejscem na ziemi jest sala sądowa. Na prawo poszłam, bo nie wiedziałam co chcę robić w życiu, a ten kierunek wydawał się w miarę konkretny, biorąc pod uwagę moje zacięcie humanistyczne. Aplikację adwokacką wybrałam, bo spodobały mi się praktyki w kancelarii.

Trzy lata aplikacji były dla mnie cenną lekcją. Musiałam zmierzyć się ze stresem, nieśmiałością, strachem przed wystąpieniami publicznymi (wystąpieniami przed sądem), wieloma obawami, pracą w różnych, czasami bardzo trudnych warunkach. To był jeden z najbardziej rozwojowym okresów w moim życiu.

Jednak z czasem poczułam, że coś mnie w tej pracy uwiera. Na początku było to uczucie tak nieznaczne, że prawie niezauważalne, ale stopniowo przybierało na sile. To był czas, w którym skonfrontowałam moją wizję życia, moje marzenia, moje wartości z tym, co robię na co dzień i doszłam do wniosku, że chcę czegoś innego, że chcę czegoś więcej. Dlatego po skończeniu aplikacji adwokackiej stwierdziłam, że nie chcę być adwokatem. Nie zliczę ile razy wtedy usłyszałam, że zwariowałam. Nie było mi łatwo, ale miałam głębokie przekonanie, że robię dobrze.

Zaryzykowałam, a dziś dzięki mojej pasji i doświadczeniu staram się inspirować innych do odkrywania własnej drogi i budowania dobrej codzienności.